Andrea Radai

Compassie
Als jong adolescent ben ik ooit in een bushalte bijna in elkaar geslagen door een man omdat hij vond dat ik te lang en te expliciet naar zijn vriendin stond te staren. Deze gewoonte heb ik nooit afgeleerd. Ik kijk altijd naar mensen, openlijk of stiekem, in het echt of in de/(op social-) media.
Ik ben een gluurder, een voyeur. Ik heb ook altijd direct een heel verhaal klaar, over wie of wat deze mensen zijn, wat voor verleden ze met zich mee dragen, hoe ze zich op dat moment voelen, wat voor emoties achter hun gedrag schuilgaan. Ik registreer vooral het kwetsbare, het pijnlijke.
Het gluren is voor mij een vorm van compassie en soms lijk ik met degene ik gegluur samen te vallen. Als schilder identificeer ik me met mijn onderwerp, ik voel mee en oordeel niet. Ik ben tegelijk voyeur en begluurde.

Suspense als Leitmotiv
De psychologie van het afwachten, de verwachting en de daarbij behorende onrust. Onrust die verbonden is aan onze existentiële angsten en verlangens; politiek, seksueel en sociaal.
Ik onderzoek de kracht van de ‘representatie’ in de schilderkunst waarbij ik de spanning in een beeld oproep. Eén enkel beeld is het resultaat van een uitgebreid ‘beeldonderzoek’. Talloze beelden in de vorm van gevonden foto’s, footage, beelden uit de media etc. die een weergave van de werkelijkheid vormen. Voor mij tonen deze beelden het universele aspect van emoties en herinneringen.

Icoon
Wat is collectief en wat is persoonlijk? Voortdurend zie ik beelden voorbijkomen op internet, die door de makers als hoogst persoonlijk worden beschouwd, maar tegelijkertijd zijn deze ‘persoonlijke beelden’ makkelijk inwisselbaar. We hebben allemaal de zelfde selfies, verjaardagfoto’s, vakantie kiekjes. Ik comprimeer al dit ‘bronmateriaal’ tot de essentie, tot een iconisch beeld. Ik ben op zoek naar iets alomvattends.

Natuurlijk element
Ik ben geen uitgesproken natuurliefhebber, maar omgeving en setting vormen een belangrijk element binnen mijn werk. Hierbij is het natuurlijk element voor mij meer dan ‘de natuur’ alleen. Zo zijn de trappen van “Crowd IX” (zie https://andrearadai.nl/xl) in mijn ogen net zozeer een landschap als de bergketens van “Clouds I” (zie https://andrearadai.nl/l). Het gaat om ‘het grote geheel’ waar de mens maar een nietig onderdeel van uit maakt. Zwijgend landschap dat toeziet op de wispelturige menselijke interactie.

Werkwijze
Ik werk sterk intuïtief. Dat geldt niet alleen voor de beeldkeuze maar ook voor hetgeen ik met het beeld wil zeggen. Steeds zoek ik naar een manier van werken die het sterkst verbonden is aan hetgeen ik probeer uit te drukken. Regelmatig betrek ik hierbij ook de directe omgeving in mijn werk. Dit geldt in het bijzonder bij de grote 'Wallpapers', zoals Crowd XVII of XVIII, die met hun monumentale vorm, massaliteit en oneindigheid uitdrukken. Maar evenzeer geldt dit voor de 'Souvenirs' ( zo als in mijn project ‘Factory’, zie https://andrearadai.nl/archive/page/2), waarin uitzonderlijk kleine, intieme beelden regelmatig samen grotere installaties vormen.

Alle 10 resultaten

Alle 10 resultaten